Το RPD χρησιμοποιήθηκε μαζικά από Αιγύπτιους και Ιρακινούς στους πολέμους της μέσης Ανατολής και μισό αιώνα αργότερα υπάρχει σε πληθώρα στα χέρια φυλάρχων και ανταρτών στην Αφρική
Τους τελευταίους μήνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Σοβιετικοί εργάζονταν πάνω στο νέο φυσίγγιο “μέσου διαμετρήματος” Μ43.
Σχεδιασμένο με βραχύτερο κάλυκα και ελαφρότερη βολίδα το 7,62Χ39mm προοριζόταν για αυτόματο πυρ, θυσιάζοντας την απόλυτη ισχύ και το βεληνεκές.
Μια νέα γενιά όπλων θα εκμεταλλευόταν τα πλεονεκτήματα.
Το πολυβόλο του ενός ατόμου
Μέχρι τότε τα πολυβόλα ήταν “τερατώδεις” συσκευές σχεδιασμένες για μαζικό πυρ.
Πολύ συχνά ψύχονταν με νερό και ήταν ικανά για παρατεταμένο πυρ που καθήλωνε την αντίπαλη παράταξη.
Ως αποτέλεσμα ήταν δυσκίνητα και απαιτούνταν δυο ώς τρείς στρατιώτες για να τα υπηρετούν.
Σε επίπεδο διμοιρίας το γερμανικό MG-42 ήταν αναμφισβήτητα ένα τεράστιο άλμα προόδου, αλλά οι διαστάσεις και το διαμέτρημα του το καθιστούσαν δύσχρηστο σε αστικό πόλεμο.
Οι Αμερικανοί αρκούνταν στο οπλοπολυβόλο BAR που λειτουργούσε με γεμιστήρες και δεν παρείχε συνεχόμενα πυρά.
Ο Κόκκινος στρατός, έχοντας κατά νου την παράλληλη ανάπτυξη του ημιαυτόματου SKS 45 και σε απώτερο χρόνο το ΑΚ47, συνδύασε το μεσαίου μεγέθους φυσίγγιο 7,62Χ39mm με την τροφοδοσία από ταινία.
Το αποτέλεσμα ήταν το πρώτο ελαφρό πολυβόλο της Ιστορίας.
Ζυγίζοντας 7,1 κιλά (8,9 με ταινία 100 φυσιγγίων) μεταφερόταν από ένα μόνο χειριστή ο οποίος μετέφερε δύο ακόμη τύμπανα έτοιμα προς χρήση. Ο όγκος πυρός και η ευκινησία ήταν άνευ προηγουμένου. Οι πρώτες παρτίδες παραδόθηκαν το 1945, αλλά θα χρειάζονταν αρκετά χρόνια μέχρι να εξοπλιστούν οι μονάδες πρώτης γραμμής. Μηχανισμός
Ο Βασίλι Ντεγκτυάρεβ (ρωσικά: Васи́лий Дегтярёв) ήταν ένας βετεράνος σχεδιαστής όπλων με μεγάλη επιρροή.
Το 1941 βρισκόταν επικεφαλής του γραφείου στο εργοστάσιο του Κόβρωφ και ήταν από τις επηρεαστικότερες μορφές στο πεδίο.
Έχοντας πρόσβαση στην έρευνα για μελλοντικά συστήματα, προσάρμοσε το παλιότερο σχέδιο του πολυβόλου DP27 για το βραχύ φυσίγγιο που αναπτυσσόταν για το ημιαυτόματο τουφέκι που θα αντικαθιστούσε το Mosin-Nagant 95.
Χρησιμοποιώντας το ίδιο σύστημα λειτουργίας αερίων που κινεί το κλείστρο “μακράς οπισθοδρόμισης”, μείωσε τις διαστάσεις και το βάρος του κορμού. Η τροφοδοσία γινόταν από την κορυφή μέσω μιας ταινίας.
Ένα ανοιγόμενο κάλυμμα σκεπάζει το μηχανισμό τροφοδοσίας, ενώ η απόρριψη καλύκων γίνεται προς τα κάτω.
Οι ταινίες φυσιγγίων εισέρχονται από τα αριστερά.
Υπήρχε πρόβλεψη ώστε οι ταινίες να στεγάζονται σε ένα σιδερένιο τύμπανο, ώστε να προστατεύονται τα φυσίγγια από βρωμιά, σκόνη, κλπ.
Το κλείστρο ασφάλιζε μέσω σφηνών σε εσοχές που έχουν σχηματιστεί στα τοιχώματα του κορμού.
Λειτουργούσε όπως στα περισσότερα πολυβόλα από ανοικτή θέση, βελτιώνοντας την ψύξη.
Η σκανδάλη ήταν ικανή μόνο για ριπές, χωρίς δευτερεύουσα πρόβλεψη ημιαυτόματης βολής.
Πλεονεκτήματα και περιορισμοί
Η κάνη είχε μήκος 52 εκατοστών και στο άκρο της προασρμοζόταν ένας ανακλινόμενος δίποδας.
Οι διαστάσεις του δίποδα και το σχήμα του κοντακίου είναι προσανατολισμένα για βολή από πρηνή θέση.
Στην προσπάθεια να κρατηθεί το βάρος χαμηλά, δεν υπάρχει μηχανισμός αντικατάστασης της κάνης.
Ο χειριστής πρέπει να περιορίζει το ρυθμό βολής για να αποφευχθεί υπερθέρμανση.
Το κοίλο είναι επιχρωμιωμένο για αντοχή στη διάβρωση και μεγάλη διάρκεια ζωής.
Οι Ρώσοι ανακάλυψαν πως η μακρύτερη κάνη ανέβαζε το βεληνεκές στα 800 μέτρα, καλύπτοντας τις απαιτήσεις για πυρά υποστήριξης.
Με συνολικό μήκος στα 103cm είναι ένα βολικό όπλο, τουλάχιστον σε σχέση με πολυβόλα όπως το MAG 58. Εξυπηρετούσε τις τακτικές μάχης που προέβλεπαν μηχανοκίνητες επιθέσεις και μάχες σε κατοικημένες περιοχές.
Χώρες στη σφαίρα επιρροής της ΕΣΣΔ, όπως η Κίνα, Βόρεια κορέα και Φιλανδία εξοπλίστηκαν με το ελαφρό RPD.
Οι Αμερικανοί Πρασινοσκούφηδες εντυπωσιάστηκαν από την απόδοση του στο Βιετνάμ
Οι ομάδες τους συχνά χρησιμοποιούσαν ένα ή δύο “απαλλοτριωμένα” RPD, αντί του Μ60. Συνήθιζαν να αφαιρούν το δίποδα και ενίοτε έκοβαν μέρος της κάνης, καταλήγοντας με ένα ακόμη ελαφρότερο σύνολο.
Με 650 βλήματα ανά λεπτό, δημιουργούσαν φράγμα πυρός απέναντι σε μεγαλύτερες αριθμητικά δυνάμεις.
Το RPD χρησιμοποιήθηκε μαζικά από Αιγύπτιους και Ιρακινούς στους πολέμους της μέσης Ανατολής και μισό αιώνα αργότερα υπάρχει σε πληθώρα στα χέρια φυλάρχων και ανταρτών στην Αφρική.
Η παρακαταθήκη του Degtyarev
To RPD ήταν πολύ δημοφιλές με τους στρατιώτες που το κουβαλούσαν καθώς συνδύαζε μεγάλη ισχύ πυρός με χαμηλό βάρος. Αυτό δε σημαίνει ότι ήταν άμοιρο προβλημάτων. Οι ταινίες τροφοδοσίας αντέγραφαν το αντίστοιχο σύστημα από το MG-42.
Όμως φτιάχνοντας από λεπτό φύλλο μετάλλου που εύκολα παραμορφώνονταν.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα εμπλοκές γιατί ο στρατός δε θεωρούσε τις ταινίες αναλώσιμες, αλλά ανάμενε να χρησιμοποιηθούν πολλές φορές.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 οι Σοβιετικοί αντικατέστησαν το RPD με το RPK -ένα ΑΚΜ με μακρύτερη κάνη και γεμιστήρες 40 φυσιγγίων. Η απόφαση μοιάζει με οπισθοδρόμηση.
Το οπλοπολυβόλο που σχεδίασε ο Καλάσνικωφ επίσης δεν διέθετε ταχεία αλλαγή κάνης ενώ τροφοδοτούνταν από γεμιστήρες που παρείχαν ακόμη λιγότερη ισχύ πυρός.
Επιπλέον, έβαλλε από κλειστό κλείστρο και δεν υπήρχε πρόβλεψη αγκίστρωσης σε ανοικτή θέση, οπότε η ψύξη της κάνης υπέφερε.
Αυτό που προσέφερε ήταν ομοιογένεια εκπαίδευσης (ο χειρισμός ήταν ίδιος με του ΑΚ), φθηνότερη παραγωγή και ικανότητα τροφοδοσίας απότους υπάρχοντες γεμιστήρες.
Αν και οι Ρώσοι “ακύρωσαν” το πλεονέκτημα του ελαφρού RPD, ουπόλοιπος κόσμος φαίνεται να εμπνεύστηκε.
Όπλα όπως τα Stoner 63, FN Minimi/M249 και Ultimax οφείλουν την ύπαρξη τους στο RPD. Έκεί οι ιδέες του ¨ατομικού” πολυβόλου που χειρίζεται ένας άνδρας και η χρήση ενός ασθενέστερου διαμετρήματος για παροχή πυρών στην ομάδα.
Ακόμη και ο συνδυασμός ταινίας φυσιγγίων με ένα κουτί που προασρμόζεται στον κορμό του όπλου, ανάγονται πίσω στη διάνοια του Βασίλι Ντεγκτυάρεβ.
www.bankingnews.gr
Σχεδιασμένο με βραχύτερο κάλυκα και ελαφρότερη βολίδα το 7,62Χ39mm προοριζόταν για αυτόματο πυρ, θυσιάζοντας την απόλυτη ισχύ και το βεληνεκές.
Μια νέα γενιά όπλων θα εκμεταλλευόταν τα πλεονεκτήματα.
Το πολυβόλο του ενός ατόμου
Μέχρι τότε τα πολυβόλα ήταν “τερατώδεις” συσκευές σχεδιασμένες για μαζικό πυρ.
Πολύ συχνά ψύχονταν με νερό και ήταν ικανά για παρατεταμένο πυρ που καθήλωνε την αντίπαλη παράταξη.
Ως αποτέλεσμα ήταν δυσκίνητα και απαιτούνταν δυο ώς τρείς στρατιώτες για να τα υπηρετούν.
Σε επίπεδο διμοιρίας το γερμανικό MG-42 ήταν αναμφισβήτητα ένα τεράστιο άλμα προόδου, αλλά οι διαστάσεις και το διαμέτρημα του το καθιστούσαν δύσχρηστο σε αστικό πόλεμο.
Οι Αμερικανοί αρκούνταν στο οπλοπολυβόλο BAR που λειτουργούσε με γεμιστήρες και δεν παρείχε συνεχόμενα πυρά.
Ο Κόκκινος στρατός, έχοντας κατά νου την παράλληλη ανάπτυξη του ημιαυτόματου SKS 45 και σε απώτερο χρόνο το ΑΚ47, συνδύασε το μεσαίου μεγέθους φυσίγγιο 7,62Χ39mm με την τροφοδοσία από ταινία.
Το αποτέλεσμα ήταν το πρώτο ελαφρό πολυβόλο της Ιστορίας.
Ζυγίζοντας 7,1 κιλά (8,9 με ταινία 100 φυσιγγίων) μεταφερόταν από ένα μόνο χειριστή ο οποίος μετέφερε δύο ακόμη τύμπανα έτοιμα προς χρήση. Ο όγκος πυρός και η ευκινησία ήταν άνευ προηγουμένου. Οι πρώτες παρτίδες παραδόθηκαν το 1945, αλλά θα χρειάζονταν αρκετά χρόνια μέχρι να εξοπλιστούν οι μονάδες πρώτης γραμμής. Μηχανισμός
Ο Βασίλι Ντεγκτυάρεβ (ρωσικά: Васи́лий Дегтярёв) ήταν ένας βετεράνος σχεδιαστής όπλων με μεγάλη επιρροή.
Το 1941 βρισκόταν επικεφαλής του γραφείου στο εργοστάσιο του Κόβρωφ και ήταν από τις επηρεαστικότερες μορφές στο πεδίο.
Έχοντας πρόσβαση στην έρευνα για μελλοντικά συστήματα, προσάρμοσε το παλιότερο σχέδιο του πολυβόλου DP27 για το βραχύ φυσίγγιο που αναπτυσσόταν για το ημιαυτόματο τουφέκι που θα αντικαθιστούσε το Mosin-Nagant 95.
Χρησιμοποιώντας το ίδιο σύστημα λειτουργίας αερίων που κινεί το κλείστρο “μακράς οπισθοδρόμισης”, μείωσε τις διαστάσεις και το βάρος του κορμού. Η τροφοδοσία γινόταν από την κορυφή μέσω μιας ταινίας.
Ένα ανοιγόμενο κάλυμμα σκεπάζει το μηχανισμό τροφοδοσίας, ενώ η απόρριψη καλύκων γίνεται προς τα κάτω.
Οι ταινίες φυσιγγίων εισέρχονται από τα αριστερά.
Υπήρχε πρόβλεψη ώστε οι ταινίες να στεγάζονται σε ένα σιδερένιο τύμπανο, ώστε να προστατεύονται τα φυσίγγια από βρωμιά, σκόνη, κλπ.
Το κλείστρο ασφάλιζε μέσω σφηνών σε εσοχές που έχουν σχηματιστεί στα τοιχώματα του κορμού.
Λειτουργούσε όπως στα περισσότερα πολυβόλα από ανοικτή θέση, βελτιώνοντας την ψύξη.
Η σκανδάλη ήταν ικανή μόνο για ριπές, χωρίς δευτερεύουσα πρόβλεψη ημιαυτόματης βολής.
Πλεονεκτήματα και περιορισμοί
Η κάνη είχε μήκος 52 εκατοστών και στο άκρο της προασρμοζόταν ένας ανακλινόμενος δίποδας.
Οι διαστάσεις του δίποδα και το σχήμα του κοντακίου είναι προσανατολισμένα για βολή από πρηνή θέση.
Στην προσπάθεια να κρατηθεί το βάρος χαμηλά, δεν υπάρχει μηχανισμός αντικατάστασης της κάνης.
Ο χειριστής πρέπει να περιορίζει το ρυθμό βολής για να αποφευχθεί υπερθέρμανση.
Το κοίλο είναι επιχρωμιωμένο για αντοχή στη διάβρωση και μεγάλη διάρκεια ζωής.
Οι Ρώσοι ανακάλυψαν πως η μακρύτερη κάνη ανέβαζε το βεληνεκές στα 800 μέτρα, καλύπτοντας τις απαιτήσεις για πυρά υποστήριξης.
Με συνολικό μήκος στα 103cm είναι ένα βολικό όπλο, τουλάχιστον σε σχέση με πολυβόλα όπως το MAG 58. Εξυπηρετούσε τις τακτικές μάχης που προέβλεπαν μηχανοκίνητες επιθέσεις και μάχες σε κατοικημένες περιοχές.
Χώρες στη σφαίρα επιρροής της ΕΣΣΔ, όπως η Κίνα, Βόρεια κορέα και Φιλανδία εξοπλίστηκαν με το ελαφρό RPD.
Οι Αμερικανοί Πρασινοσκούφηδες εντυπωσιάστηκαν από την απόδοση του στο Βιετνάμ
Οι ομάδες τους συχνά χρησιμοποιούσαν ένα ή δύο “απαλλοτριωμένα” RPD, αντί του Μ60. Συνήθιζαν να αφαιρούν το δίποδα και ενίοτε έκοβαν μέρος της κάνης, καταλήγοντας με ένα ακόμη ελαφρότερο σύνολο.
Με 650 βλήματα ανά λεπτό, δημιουργούσαν φράγμα πυρός απέναντι σε μεγαλύτερες αριθμητικά δυνάμεις.
Το RPD χρησιμοποιήθηκε μαζικά από Αιγύπτιους και Ιρακινούς στους πολέμους της μέσης Ανατολής και μισό αιώνα αργότερα υπάρχει σε πληθώρα στα χέρια φυλάρχων και ανταρτών στην Αφρική.
Η παρακαταθήκη του Degtyarev
To RPD ήταν πολύ δημοφιλές με τους στρατιώτες που το κουβαλούσαν καθώς συνδύαζε μεγάλη ισχύ πυρός με χαμηλό βάρος. Αυτό δε σημαίνει ότι ήταν άμοιρο προβλημάτων. Οι ταινίες τροφοδοσίας αντέγραφαν το αντίστοιχο σύστημα από το MG-42.
Όμως φτιάχνοντας από λεπτό φύλλο μετάλλου που εύκολα παραμορφώνονταν.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα εμπλοκές γιατί ο στρατός δε θεωρούσε τις ταινίες αναλώσιμες, αλλά ανάμενε να χρησιμοποιηθούν πολλές φορές.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 οι Σοβιετικοί αντικατέστησαν το RPD με το RPK -ένα ΑΚΜ με μακρύτερη κάνη και γεμιστήρες 40 φυσιγγίων. Η απόφαση μοιάζει με οπισθοδρόμηση.
Το οπλοπολυβόλο που σχεδίασε ο Καλάσνικωφ επίσης δεν διέθετε ταχεία αλλαγή κάνης ενώ τροφοδοτούνταν από γεμιστήρες που παρείχαν ακόμη λιγότερη ισχύ πυρός.
Επιπλέον, έβαλλε από κλειστό κλείστρο και δεν υπήρχε πρόβλεψη αγκίστρωσης σε ανοικτή θέση, οπότε η ψύξη της κάνης υπέφερε.
Αυτό που προσέφερε ήταν ομοιογένεια εκπαίδευσης (ο χειρισμός ήταν ίδιος με του ΑΚ), φθηνότερη παραγωγή και ικανότητα τροφοδοσίας απότους υπάρχοντες γεμιστήρες.
Αν και οι Ρώσοι “ακύρωσαν” το πλεονέκτημα του ελαφρού RPD, ουπόλοιπος κόσμος φαίνεται να εμπνεύστηκε.
Όπλα όπως τα Stoner 63, FN Minimi/M249 και Ultimax οφείλουν την ύπαρξη τους στο RPD. Έκεί οι ιδέες του ¨ατομικού” πολυβόλου που χειρίζεται ένας άνδρας και η χρήση ενός ασθενέστερου διαμετρήματος για παροχή πυρών στην ομάδα.
Ακόμη και ο συνδυασμός ταινίας φυσιγγίων με ένα κουτί που προασρμόζεται στον κορμό του όπλου, ανάγονται πίσω στη διάνοια του Βασίλι Ντεγκτυάρεβ.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών